Mamy etykietę ludzi, którzy znęcali się nad zwierzętami. Przeciągnęli nas przecież przez sądy, przecież mamy wyrok za znęcanie się nad misiem Mago. Przyjęliśmy ten wyrok, żeby się Newsy. Dolnośląskie: 10-latka nagrywała, jak znęca się nad zwierzętami. Reakcja jej matki przeraża. 18 sierpnia 2023. 10-letnia dziewczynka dodawała do karmy dla psa truciznę i płyn do płukania. Prócz tego biła zwierzę, a na jednym z filmików przystawiała mu nawet nóż go gardła. Już w ubiegłym roku w jej domu pojawili się art. 35 ustawy o ochronie zwierząt. 1. Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów art. 6 ust. 1, art. 33 lub art. 34 ust. 1-4. podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. 1a. Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem. 2. Do popełnienia przestępstwa znęcania się nad zwierzętami dochodzi wtedy, gdy sprawca m.in. realizuje znamiona znęcania się, które zostały określone w art. 6 ust. 2 u.o.z. Według treści przepisu zakazane jest „zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień zwierzęciu”. Przepis wymienia również w sposób Inną sankcją karna, której może spodziewać się właściciel znęcający się nad zwierzęciem jest zakaz posiadania zwierząt od roku do dziesięciu lat. Sąd również może zażądać zapłaty nawiązki w kwocie minimalnej 500 zł, którą skazany zobowiązany jest wpłacić na cel związany z ochroną. Maksymalna kwota nawiązki Wydaje się, że użycie w art. 35 ust. 1a u.o.z. pojęcia „znęcanie” było niefortunne, dlatego też w dalszej części przedstawione zostaną istotne argumenty, które uwidocznią różnice między tymi przestępstwami i osłabią skłonność do automatycznego przełożenia wykładni znęcania się nad człowiekiem na znęcanie się nad . Mieszkaniec okolic Olsztyna został oskarżony o znęcanie się nad kilkudziesięcioma hodowanymi przez siebie zwierzętami poprzez utrzymywanie ich w niewłaściwych warunkach bytowania. Według prokuratury przebywały one w terrariach bez zapewnienia odpowiedniej temperatury, wilgoci, oświetlenia i opieki weterynaryjnej, co zagrażało ich zdrowiu i życiu. W przypadku jednej z jaszczurek - eublefara lamparciego oraz żółwia stepowego doprowadziło to do ich śmierci. Mężczyznę oskarżono również o to, że w 2020 r. za pośrednictwem serwisu ogłoszeniowego oferował do sprzedaży kilkanaście sztuk gadów, z naruszeniem przepisów UE dotyczących ochrony gatunków dziko żyjących zwierząt w zakresie regulacji obrotu nimi. Mówi sędzia Marta Banaś-Grabek, rzecznik prasowa Sądu Okręgowego w Olsztynie: Sąd wymierzył oskarżonemu karę łączną ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat próby. Nadto orzekł wobec oskarżonego przepadek zwierząt oraz zakaz posiadania niektórych gatunków zwierząt na okres dwóch lat. Dodatkowo sąd orzekł nawiązkę w wysokości 20 tys. zł na rzecz fundacji zajmującej się ochroną zwierząt. Gady mają trudniej niż psy i koty? Wyrok w tej sprawie nie jest prawomocny. Zdaniem Bartłomieja Gorzkowskiego z lubelskiej Fundacji Epicrates, która występowała w tej sprawie jako oskarżyciel posiłkowy, jest to jeden z pierwszych w kraju wyroków skazujących za znęcanie się nad gadami. - Z naszego doświadczenia wynika, że tego typu sprawy były dotychczas zwykle umarzane. Jeżeli chodzi o sprawy dotyczące psów, kotów czy koni jest trochę łatwiej, bo te zwierzęta budzą pozytywne emocje u przeciętnego człowieka. W przypadku gadów, które są pokryte łuskami albo nie mają nóg, trudno czasem było o zrozumienie istoty problemu, chociaż przecież również one zasługują na szacunek i właściwe traktowanie - wyjaśnił Gorzkowski. Jego zdaniem, ze względu na mnogość gatunków gadów i bardzo zróżnicowane wymogi bytowe, które trzeba im zapewnić, nawet osoby zajmujące się prawami zwierząt nie zawsze są w stanie zauważyć nieprawidłowości na pierwszy rzut oka. Gorzkowski zaznaczył, że zdecydowana większość osób hodujących gady to pasjonaci, którzy o nie dbają, ale zdarzają się osoby traktujące zwierzęta jak towar, który ma przynosić jak największe zyski. ZOBACZ TEŻ: 42-latek utonął na oczach brata. Wcześniej pili alkohol Sonda Czy kary za znęcanie się nad zwierzętami powinny być wyższe? Leszek Balcerowicz: 4-dniowy tydzień pracy to szkodliwy absurd Paweł ArtyfikiewiczKoordynator grupy interwencyjnej Fundacji Viva!, biegły sądowy w dziedzinie ochrony i dobrostanu zwierząt Kiedy spotykamy się pojęciem znęcania nad zwierzętami, to w pierwszej kolejności przychodzą nam na myśl sytuacje takie jak używanie przemocy wobec zwierząt – bicie czy kopanie. O ile takie formy znęcania zaczynają budzić coraz większy społeczny sprzeciw i spotyka się je coraz rzadziej, to jednak pozostają inne formy tego procederu, które mogą nie być już tak oczywiste, a wciąż oznaczają dla danego zwierzęcia ogromny ból i cierpienie. Czym jest znęcanie nad zwierzęciem? Zgodnie z prawem za znęcanie należy uznać każdy przypadek świadomego zadawania zwierzętom bólu lub cierpienia, jak również dopuszczanie do tego przez inną osobę. Każda osoba posiadająca pod swoją opieką zwierzę ma wobec niego szereg obowiązków takich jak zapewnienie mu właściwych warunków bytowania czy zapewnienie, że w przypadku choroby otrzyma właściwą pomoc. Najczęściej spotykanymi formami znęcania nad zwierzętami jest właśnie utrzymywanie ich z nieleczonymi chorobami powodującymi cierpienie, a często również zagrażającymi ich życiu oraz utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania. Spektrum chorób, które dotykają zwierząt domowych i gospodarskich jest bardzo szerokie. Mogą one wynikać zarówno z czynników niezależnych od opiekuna, jak i z jego zaniedbań. Zwierzę, które dotknęła jakaś choroba prawie zawsze będzie odczuwać różnego stopnia ból lub cierpienie, nie tylko fizyczne, ale również psychiczne. Można pokusić się o stwierdzenie, że w niektórych przypadkach ból i cierpienie ciężko chorego zwierzęcia, któremu nie udzielono pomocy, jest potężniejsze niż w przypadkach, kiedy zwierzę jest bite, ponieważ nieleczona choroba najczęściej powoduje cierpienie przewlekłe i narastające. Jeśli natomiast opiekun nie zapewnia zwierzęciu pokarmu i wody ilościach odpowiednich dla gatunku i zapewniających zwierzęciu możliwość normalnego funkcjonowania lub trzyma zwierzę w brudnym pomieszczeniu lub kojcu, gdzie na przykład zalegają niesprzątane odchody, również może obawiać się odpowiedzialności karnej. Odpowiedzialność karna Ustawa o ochronie zwierząt wskazuje, że za znęcanie uznaje się czyny popełnione świadomie, jednak jak wskazuje orzecznictwo sądów, w tym Sądu Najwyższego, świadomość ta nie musi dotyczyć samego wywołania u zwierzęcia bólu lub cierpienia, a jedynie samej czynności prowadzącej do jego wywołania. Na przykład opiekun, który lekceważy oczywiste objawy chorobowe u zwierzęcia i nie podejmuje żadnych kroków, aby zwierzęciu pomóc, może zostać oskarżony o znęcanie nad nim. Dzieje się tak, ponieważ mimo że celem nie było wywołanie u zwierzęcia cierpienia, to zaniechał on spoczywającego na nim obowiązku udzielenia zwierzęciu pomocy. Ustawodawca przewiduje za znęcanie nad zwierzęciem karę do 3 lat pozbawienia wolności, a do lat 5, jeśli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem. Jak reagować? Najważniejszym ogniwem w procesie ratowania zwierząt będących obiektem znęcania jest reakcja osoby, która napotyka na taką sytuację. W takim przypadku należy sytuację udokumentować zdjęciem lub nagraniem i zgłosić sprawę Policji, Straży Gminnej, Inspekcji Weterynaryjnej lub organizacji zajmującej się ochroną zwierząt. Służby te dysponują środkami prawnymi, które pozwolą taką sytuację zweryfikować i podjąć właściwe kroki. Jeśli zwierzę znajduje się w stanie zagrożenia życia lub zdrowia, to może zostać czasowo odebrane opiekunowi. W innych przypadkach można podjąć działania administracyjne w celu polepszenia stanu zdrowia lub warunków bytowania zwierzęcia. Ogromnie ważne dla skutecznego udzielenia pomocy cierpiącemu zwierzęciu jest to, abyśmy dokonując takiego zgłoszenia, nie byli anonimowi, bo dla sądu, który często decyduje o dalszym losie zwierzęcia, zeznania świadków są bardzo ważnym dowodem. Grupa interwencyjna Fundacji Viva! wydała e-book, który podpowiada, jak rozpoznać przypadki znęcania nad zwierzętami i jak na nie reagować. Misiek uratowany dzięki reakcji osoby postronnej Bardzo jaskrawym przykładem sytuacji znęcania nad psem poprzez zaniechanie właściwej opieki był Misiek, który w momencie interwencji Fundacji Viva! był skrajnie wychudzony. Badania wykluczyły, aby powodem jego wychudzenia była choroba, a jego opiekunka została skazana za znęcanie nad nim. Miśka uratowała reakcja osoby postronnej, która widząc psa w złym stanie, zawiadomiła o tym fakcie Fundację. Znęcanie się nad zwierzętami, tak domowymi jak i gospodarskimi, jest niestety nadal spotykanym zjawiskiem. Warto więc zapoznać się ze środkami przyznanymi przez ustawodawcę, które pozwolą nam na szybką pomoc cierpiącemu zwierzęciu. Dopuszczalne środki prawne możemy podzielić na administracyjne i karne. Ich podjęcie może być alternatywne lub równoczesne. Jeśli zależy nam na czasie, w pierwszej kolejności warto skorzystać ze środków administracyjnych. Obydwa tryby zostaną opisane poniżej. Formy znęcania się nad zwierzętami Ustawa o ochronie zwierząt jednoznacznie stwierdza, iż wszelkie formy znęcania się nad zwierzętami są niedopuszczalne. Katalog niedopuszczalnych czynności jest bardzo szeroki i ma charakter otwarty, co oznacza, iż również stany faktyczne inne od opisanych poniżej, mogą być uznane za znęcanie się nad zwierzęciem. Ustawa o ochronie zwierząt ( Art. 5. Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania. Art. 6 (…) 1a. Zabrania się znęcania nad zwierzętami. 2. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: 1) umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub procedury (…) w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie, a także wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane w celu innym niż ratowanie jego zdrowia lub życia, a w szczególności przycinanie psom uszu i ogonów (kopiowanie); (…) 3) używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból; 4) bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn; 5) przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu; 6) transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres; 7) używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć; 8) dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec; 9) złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt; 10) utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji; 11) porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje; 12) stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt; (…) 15) organizowanie walk zwierząt; 16) obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia); 17) wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu; 18) transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości wody uniemożliwiającej oddychanie; 19) utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Art. 9 (…) 2. Zabrania się trzymania zwierząt domowych na uwięzi w sposób stały dłużej niż 12 godzin w ciągu doby lub powodujący u nich uszkodzenie ciała lub cierpienie oraz niezapewniający możliwości niezbędnego ruchu. Długość uwięzi nie może być krótsza niż 3 m. Administracyjne środki ochrony zwierząt Jeśli mamy do czynienia z przypadkiem znęcania się nad zwierzęciem, powinniśmy zwrócić się z wnioskiem (w dowolnej formie) do Policji, straży miejskiej, lekarza weterynarii lub organizacji społecznej zajmującej się ochroną zwierząt o wystąpienie w trybie art. 7 ust. 1 ustawy do wójta (burmistrza, prezydenta) o wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi. Problemem powyższego trybu jest fakt, iż zwierzę na mocy ww. decyzji musi być przekazane np. schronisku dla zwierząt jeśli jest to zwierzę domowe. Jeśli chcemy oszczędzić zwierzęciu pobytu w schronisku możemy porozumieć się ze schroniskiem, aby w trybie art. 7 ust. 1c ustawy wyraziło brak zgody na przyjęcie zwierzęcia i wskazało inny podmiot (np. nas) jako właściwy do zaopiekowania się zwierzęciem. Przypadek niecierpiący zwłoki Istnieje też druga forma postępowania administracyjnego możliwa do wykorzystania w przypadku niecierpiącym zwłoki (gdy pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu). Wtedy policjant, strażnik gminny lub przedstawiciel organizacji społecznej zajmującej się ochroną zwierząt, może odebrać zwierzę właścicielowi bez decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) w trybie art. 7 ust. 3 ustawy. Należy pamiętać, iż zwierzę w sytuacji niecierpiącej zwłoki, bez stosownej decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) może odebrać tylko i wyłącznie jeden z trzech wskazanych wyżej podmiotów, a nadto musi o tym niezwłocznie zawiadomić organ wykonawczy gminy, aby ten wydał decyzję o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi. Ustawa o ochronie zwierząt Art. 7. 1. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. 1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. 1b. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. 1c. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. 2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 2a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni. 3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. 5. Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 6. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Prawnokarne środki ochrony zwierząt Niezależnie od podjęcia działań na drodze administracyjnoprawnej należy pamiętać, że znęcanie się nad zwierzęciem jest przestępstwem stypizowanym w art. 35 ust. 1a ustawy. W ramach prowadzonego postępowania karnego sąd nie tylko wymierza karę, ale również orzeka przepadek zwierzęcia, jeśli sprawca jest jego właścicielem. Co do zasady zwierzę podlegające przepadkowi, w przypadku zwierzęcia domowego, powinno trafić do schroniska, ale podobnie jak w przypadku trybu administracyjnego istnieje możliwość przekazania zwierzęcia do innego podmiotu, zgodnie z art. 38 ust. 6 ustawy. Ustawa o ochronie zwierząt Art. 35. 1. Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów art. 6 ust. 1, art. 33 lub art. 34 ust. 1-4 podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. 1a. Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem. 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 1a działa ze szczególnym okrucieństwem podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. 3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2 sąd orzeka przepadek zwierzęcia, jeżeli sprawca jest jego właścicielem. (…) Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o: (…) 12) „szczególnym okrucieństwie” – rozumie się przez to przedsiębranie przez sprawcę działań charakteryzujących się drastycznością form i metod, a zwłaszcza działanie w sposób wyszukany lub powolny, obliczony z premedytacją na zwiększenie rozmiaru cierpień i czasu ich trwania. Art. 38. przekazuje zawiadomienie o wydanym prawomocnym orzeczeniu o przepadku zwierzęcia organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, biorącej udział w postępowaniu lub innej organizacji o takim samym statutowym celu działania. (…) 4. Organizacja społeczna, o której mowa w ust. 2, przekazuje zwierzę nieodpłatnie: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę laboratoryjne lub zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. 5. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 4, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. 6. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 5, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 4, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. (…) 8. Koszty wykonania orzeczenia o przepadku zwierzęcia ponosi skazany. Podsumowanie Ochrona zwierząt przed zadawaniem im bólu i cierpienia została obwarowana relatywnie skutecznymi środkami prawnymi. Ustawodawca bardzo szeroko opisał znęcanie się nad zwierzętami, a powyższe przykłady można dodatkowo uzupełnić o szereg wymogów stawianych dla hodowli zwierząt i ich wykorzystywania w gospodarstwie. Konieczne jest jedynie wypracowanie sprawnych metod współdziałania pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego, policją, strażą miejską oraz organizacjami samorządowymi i innymi osobami, które czasem mogą być zmuszone do podjęcia interwencji mającej na celu jak najszybszą, ale też skuteczną i trwałą pomoc zwierzęciu. Znajomość powyższych procedur, a więc zwiększenie świadomości prawnej, stanowi jeden z niezbędnych kroków, który pozwoli każdemu z nas na zareagowanie w sytuacji kryzysowej i uratowanie życia lub zdrowia zwierzęcia. Przy sprawnym współdziałaniu nas wszystkich, znęcanie się nad zwierzętami może już za kilka, kilkanaście lat, być tylko ponurym wspomnieniem. Pomoc prawna Potrzebujesz porady prawnej lub innego rodzaju pomocy prawnej? Skorzystaj z formularza kontaktowego. W ciągu kilku godzin skontaktuje się z Tobą jeden z naszych prawników. Zapewniamy bezpieczeństwo Twoich danych osobowych i bezpłatne, wstępne informacje o możliwościach pomocy w Twojej sprawie. Źródło obrazu: Autor: Licencja: CC BY Jako miłośnik zwierząt i właściciel zwierząt domowych z pewnością często chodzisz do Ekspert od zwierząt aby dowiedzieć się trochę więcej o swoim futrzanym przyjacielu, zrozumieć jego zachowanie, poznać najlepszy sposób opieki nad nim i wiedzieć, jakie są znaki ostrzegawcze przed możliwymi chorobami i chorobami. Jednak nie wszystko dotyczy ciebie i szczęścia z twoim pupilem, wokół ciebie są też inne zwierzęta, które mogą nie mieć takiego życia, na jakie naprawdę zasługują ze względu na pozbawionych skrupułów ludzi, z którymi żyją. Dlatego dzisiaj chcemy zaoferować Ci przewodnik do poznania jak zgłosić znęcanie się nad zwierzętami. Obowiązkiem każdego jest podnoszenie głosu w imieniu tych bezbronnych istot, które nie mogą tego zrobić, bronienie swoich praw i karanie występków tych, którzy je źle traktują. Po co zgłaszać znęcanie się nad zwierzętami? Pierwszą rzeczą, którą powinieneś wiedzieć, jest to znęcanie się nad zwierzętami jest uważane za przestępstwo w wielu krajach świata, więc istnieją różne sposoby karania osób, które ją popełniają. Dlatego sporządzenie raportu jest ważne, ponieważ ukarać winnych oraz poprawić jakość życia zwierzęcia. Nie chcemy Was oszukiwać: jeśli chodzi o znęcanie się nad zwierzętami, to w wielu przypadkach kara nie jest proporcjonalna do przestępstwa, być może nigdzie na świecie, ale z tego powodu nie należy rezygnować z przekonania o sporządzeniu raportu, jak tam muszą być konsekwencje dla zaangażowanych. Ponadto jest prawdopodobne, że a konfiskata zwierzęcia, który będzie mógł znaleźć drugą rodzinę. Co więcej… Pierwszą rzeczą, którą powinieneś zrobić, to zachować spokój, wiemy, jak oburzające może być bycie świadkiem lub wiedzą o złym traktowaniu zwierzęcia, ale zdenerwowanie do niczego nie prowadzi, musisz zachować spokój i pomyśleć o tym, co zamierzasz zrobić i jak to zrobić. Kiedy zdasz sobie sprawę z sytuacji, nie oczekuj, że inni będą dla ciebie działać. Wielokrotnie jesteśmy świadkami nadużyć i milczymy przed nimi, z obawy przed zaangażowaniem się lub konsekwencjami, jakie może nam przynieść interwencja z naszej strony, ale musisz zostawić ten strach za sobą: możesz być agentem zmian. Zakłada odpowiedzialność oznacza to pomaganie temu małemu zwierzęciu, które cierpi. Stowarzyszenia zajmujące się ochroną zwierząt często odbierają telefony lub wiadomości za pośrednictwem sieci społecznościowych, informując o przypadkach znęcania się nad zwierzętami, ale osoby, które składają takie zgłoszenia oni ignorują sprawy po przekazaniu informacji. W rzeczywistości nic z tym nie osiągają, ponieważ protekcjoniści rzadko mają realną szansę na pomoc tym zwierzętom. Dlatego tak ważne jest, abyś chciał pomóc temu cierpiącemu zwierzakowi i założył, co jest konieczne, aby to osiągnąć. Nie chcemy, aby cokolwiek Cię zniechęciło, musisz tylko być wytrwały i szukać najlepszych dla ofiary przemocy. Jak zgłosić znęcanie się nad zwierzętami? Pierwszą i najważniejszą rzeczą będzie upewnij się, że dochodzi do znęcania się nad zwierzętami, bo czasami można błędnie zinterpretować pewne sytuacje, których jesteśmy świadkami. Istnieje wiele rodzajów okrucieństwa wobec zwierząt: porzucanie na drodze, bicie, trzymanie zwierzęcia w niezdrowym środowisku, tortury, oparzenia, zoofilia, izolacja, zamykanie w zbyt małych przestrzeniach, niedożywienie, nieleczenie chorób (np. świerzb lub kleszcze), planowanie walk między psami, kogutami lub innymi zwierzętami, niewybredna i nieodpowiedzialna hodowla… Lista okrucieństw wobec zwierząt, do których zdolni są niektórzy ludzie, może być nieskończona. Wskazane jest, aby być gotowym na kontynuacja sprawy, sprawdzając, czy sytuacja zwierzęcia uległa poprawie, zwłaszcza jeśli właściciel nie został usunięty z dozoru zwierzęcia. Możesz złożyć skargę do policji, karabinów, Straży Miejskiej lub Urzędu Burmistrza. Z zasady mogą nie przywiązywać do tego większego znaczenia, wciąż jest zbyt mało wrażliwy na zwierzęta, ale nie bądź rozczarowany: powinieneś poprosić o załatwienie swojej skargi na piśmie, aby zostało odnotowane, że tam byłeś, i poszukaj więcej osób, które robią to samo, bo po trzech skargach są zmuszony do działania. Telefon do składania skarg dotyczących wykorzystywania zwierząt Jeśli nie masz czasu, aby osobiście udać się do organu publicznego lub chcesz jak najszybciej powiadomić o sytuacji, najlepiej byłoby skontaktować się z Tobą telefonicznie, aby zgłosić znęcanie się nad zwierzętami: Hiszpania Nagłe wypadki (zwierzęta): 112 SEPRONA (dzikie zwierzęta): 062 Meksyk Brygada Nadzoru Zwierząt: 5208-9898 Rzecznik ds. Środowiska i Planowania Terytorialnego: 5265-0780 PROFEPA (dzikie zwierzęta): 5449-6300 Argentyna Jednostki orientacyjne i reklamacyjne: 4011-1400 Argentyńska Żandarmeria Narodowa: 4310-2589 Jak złożyć skargę na znęcanie się nad zwierzętami? Dowody i świadkowie. Jeśli możesz zebrać filmy, zdjęcia, raporty weterynaryjne i ludzi, aby potwierdzić fakty, będzie im łatwiej działać szybko. Stara się również zebrać informacje o agresorze: imię i nazwisko, miejsce zamieszkania itp., aby łatwiej go zidentyfikować i zlokalizować. Zatrzymaj skargę do prawa twojego kraju które chronią zwierzęta. Chociaż nie jest to bardzo rozwinięte w wielu częściach świata, możliwe jest, że znajdziesz przepisy dotyczące ochrony fauny domowej i zwierząt towarzyszących, więc musisz to zbadać, aby poznać artykuły, którymi poprzesz swoją skargę. Po złożeniu reklamacji dobrze jest mieć wsparcie instytucji ochrony zwierząt,, więc powinieneś się z nimi skontaktować, aby wspólnie wywarli niezbędną presję na władze. Mogą być w stanie poprowadzić Cię przez następny krok. Zawsze miej pod ręką swoją skargę i numery kontaktowe personelu, który zajmuje się sprawą, aby być świadomym postępów. Pamiętaj, aby mieć propozycję dotyczącą możliwego rozwiązania dla zwierzęcia, ponieważ zgodnie z tym jest to, że Twoje działania i żądania zostaną zaspokojone. Nieuzasadniona eutanazja nigdy nie jest wyjściem, musisz wymyślić propozycje, które oznaczają poprawę jakości życia osoby dotkniętej chorobą, takie jak przeniesienie zwierzęcia do schroniska lub jeden możliwa adopcja przez skarżącego lub osoby trzecie. Czy można anonimowo zgłosić znęcanie się nad zwierzętami? Chociaż możemy anonimowo zgłosić przypadek znęcania się nad zwierzętami, aby policja mogła przyjść w celu zweryfikowania faktów, ważne jest, aby to podkreślić nie możesz zgłosić anonimowo, zwłaszcza jeśli policja nie była w stanie zweryfikować, czy zdarzenia rzeczywiście miały miejsce. W takich przypadkach niezbędne jest posiadanie dowodów lub zeznań, z których wynika nasze podpisane oświadczenie. Znęcanie się nad zwierzętami w Internecie To smutne, ale na pewno natknąłeś się na swoje sieci społecznościowe lub na platformach takich jak YouTube z filmami pokazującymi okrucieństwo wobec zwierząt. To oburzające, ponieważ sprawcy tych okrucieństw czują się dobrze z szerzeniem swoich zbrodni. Oto prosty przewodnik, co zrobić w takich przypadkach: Zachowaj spokój. Nawet jeśli czujesz się oburzony, atakowanie sprawcy wiadomościami z dezaprobatą sprawi, że: a) poczuje się onieśmielony i usunie film, co pozwoli mu dalej robić to samo; b) będzie się napawał odrzuceniem spowodowanym jego działaniami, pamiętaj, że ma do czynienia z zaburzonym umysłem. Nigdy się nie rozprzestrzenia materiały w twoich sieciach, dzięki temu pomożesz przestępcy tylko w nagłośnieniu jego występków, których chce, ponieważ szuka prowokacji. Negatywne komentarze nie wytworzą sumienia winowajcy, bo to chora osoba, która potrafi ranić bezbronne zwierzęta. Zbierz jak najwięcej informacji: inne linki, wiadomości z twittera lub fecebooka, zdjęcia, wszystko co pozwala zidentyfikować winowajcę. Zrób zrzuty ekranu wszystkich dowodów znęcania się nad zwierzętami. Po zebraniu tego wszystkiego będziesz mógł: a) jeśli sprawca przebywa w Twoim kraju, złożyć formalną skargę; b) Jeśli pochodzi z kraju innego niż twój, skontaktuj się z sieciami wsparcia zwierząt w tej części świata i przedstaw im swoje dowody, mogą być w stanie pomóc. Znęcanie się nad zwierzętami nigdy nie powinno być postrzegane jako normalne. Ci, którzy popełniają te zbrodnie, muszą być uważani za ludzi niebezpiecznych, zdolnych do krzywdzenia innych istot, które uważają za gorsze od siebie, zarówno dorosłych, jak i dzieci, za które ich antyspołeczne zachowania muszą być potępione i ukarane. Jeśli chcesz przeczytać więcej artykułów podobnych do Jak zgłosić znęcanie się nad zwierzętami?, zalecamy wejście do naszej sekcji Ciekawostki świata zwierząt. Prawo a problem znęcania się nad zwierzętami Zwierzę w mentalności człowieka – dawniej i dziś W XVII wieku Kartezjusz twierdził, że zwierzęta nie odczuwają bólu, strachu, cierpienia ani przyjemności. Nie wiadomo, czy rzeczywiście tak sądził, czy głosił tę tezę, sprzyjając wiwisekcjom i innym eksperymentom na zwierzętach, bez względu na ich cierpienie. Jego zdaniem zwierzę to rzecz bez uczuć i ta koncepcja utrzymywała się bardzo długo. Można zaryzykować stwierdzenie, że gdzieniegdzie przetrwała do dziś. Dopiero wiek XIX przyniósł istotne zmiany za sprawą Karola Darwina, który opublikował pracę pod tytułem O wyrazie uczuć u człowieka i zwierząt. Zakwestionował on całkowicie twierdzenie Kartezjusza. Ukazanie się tej pracy było asumptem do zapoczątkowania ruchów w kierunku obrony praw zwierząt. Za pierwszą na świecie organizację prozwierzęcą uważa się Królewskie Towarzystwo Zapobiegania Okrucieństwu Wobec Zwierząt (RSPCA). Zostało ono utworzone w Londynie w 1824 roku. Największe zasługi w tym kierunku położył poseł Richard Martin, który w Izbie Gmin przedstawił projekt ustawy o ochronie koni. Projekt wywołał kpiny i szyderstwa innych posłów, którzy wyśmiewali możliwość przyznania praw psom i kotom. Jednak Martin nie dał za wygraną i w 1822 roku parlament przyjął ustawę An Act to prevent the cruel and improper Treatment of Cattle (tzw. ustawa Martina). Zakładała ona, że za bicie, znęcanie się lub jakiekolwiek niewłaściwe traktowanie konia, klaczy, wałacha, muła, osła, wołu, krowy, jałówki, młodego wołu, owcy albo innego bydła groziła kara do 5 funtów grzywny albo do 2 miesięcy więzienia. To pierwszy na świecie przepis, wprawdzie nie uwzględniający np. psów i kotów, ale penalizujący znęcanie się nad zwierzętami. Przełom nastąpił jednak dopiero w 1975 roku, kiedy australijski filozof i etyk Peter Singer opublikował pracę pod tytułem Wyzwolenie zwierząt. Udowodnił on, że zwierzęta czują ból podobnie jak ludzie. Postulował zmianę stosunku do zwierząt poprzez promocję wegetarianizmu, krytykując brak dobrostanu zwierząt w hodowlach przemysłowych i propagując różne działania na rzecz poprawy losu zwierząt domowych w gospodarstwach. W Polsce aktem prawnym, regulującym postępowanie wobec zwierząt jest ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, wielokrotnie modyfikowana i nowelizowana. Mimo jej obowiązywania znęcanie się nad zwierzętami wciąż jest w naszym kraju problemem, szczególnie na wsi, gdzie zwierzę na ogół postrzegane jest jako narzędzie do przynoszenia korzyści. Jeżeli ich nie przynosi, a generuje koszty – jest usuwane z gospodarstwa, co w praktyce najczęściej oznacza zabicie, choć istnieje na to odpowiedni paragraf. Natomiast w miastach okrucieństwa wobec zwierząt dopuszczają się zazwyczaj osoby, borykające się z problemami życiowymi (np. alkoholizmem, nieradzeniem sobie w życiu codziennym) lub chorobami psychicznymi. Znajomość przepisów a zachowanie wobec zwierząt Znana paremia prawnicza głosi: Ignorantia legis non excusatnieznajomość prawa nie jest usprawiedliwieniem). Niestety, wielu obywateli zdaje się o tym nie pamiętać lub nawet nie wiedzieć. Niektórzy nie zdają sobie sprawy, ile grozi np. za zabicie psa, tym bardziej ze szczególnym okrucieństwem. Każdego roku mamy do czynienia z kilkoma setkami przypadków znęcania się nad zwierzętami. Najczęściej zdarza się, że właściciele wywożą psy do lasu i pozostawiają je na pastwę losu przywiązane do drzewa, bez jedzenia, picia i jakiegokolwiek zabezpieczenia. Proceder ten nasila się w sezonie wakacyjnym, kiedy pies staje się przeszkodą w wyjeździe na urlop. Patologiczne przypadki brutalnego zabijania zwierząt chorych lub rannych, wyrzucanie z domu szczennych suk, topienie ślepych szczeniąt i kociąt lub zabijanie ich łopatą, trzymanie psów na łańcuchu w nieocieplonej budzie, karmienie resztkami ze stołu, brak odrobaczania i szczepień – takie sytuacje wciąż są u nas na porządku dziennym. Sterylizacja psów lub ich humanitarne usypianie traktowane jest jako „zbędny wydatek”. Co gorsza, znęcanie się nad zwierzętami jest również udziałem ludzi z kręgów władzy – nie tak dawno głośna była sprawa byłego senatora z Prawa i Sprawiedliwości, który ciągnął przywiązanego do samochodu psa, pozbawiając go w ten sposób życia. Osobną kategorią jest znęcanie się nad zwierzętami gospodarskimi, traktowanymi jako źródło przychodu. Ustawa nakłada obowiązek należytego ich traktowania, dokonywania uboju jedynie przez osoby, posiadające odpowiednie uprawnienia i w taki sposób, aby nie poddawać zwierzęcia niepotrzebnym cierpieniom. W tym obszarze udowodnienie przestępstwa jest jednak znacznie utrudnione. Sprawdź także ten artykuł z informacjami, czy pies musi mieć kaganiec. Penalizacja za znęcanie się nad zwierzętami a świadomość społeczna Kary grożące za znęcanie się nad zwierzętami Zgodnie z cytowaną ustawą o ochronie zwierząt, odpowiedzialność karną ponosi każdy, kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje jego uboju w sposób nieuzasadniony, niehumanitarny lub w ubojni bez pozbawienia świadomości. Za to grozi kara pozbawienia wolności do lat trzech. Ta sama kara może spotkać za znęcanie się nad zwierzęciem. W przypadku, kiedy sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze od 5 miesięcy do 5 lat. Kara grzywny lub aresztu grozi w następujących przypadkach: Niezapewnienie zwierzęciu pomieszczenia chroniącego przed działaniem warunków atmosferycznych, z dostępem do światła dziennego, odpowiedniej wielkości, ze stałym dostępem do wody i odpowiedniego żywienia Sprzedaży zwierząt domowych (psów, kotów i innych) na targowiskach, giełdach lub poza miejscem ich hodowli i chowu, w tym sprzedaż szczeniąt na wystawach psów rasowych Odławianie zwierząt domowych bez zapewnienia im miejsca w schronisku Tucz kaczek i gęsi na stłuszczone wątroby, trzymanie cieląt powyżej 8 tygodnia życia w pojedynczych boksach lub na uwięzi Stosowanie bez zezwolenia marszałka województwa technologii chowu zwierząt dotąd niestosowanej w Polsce Używanie zwierząt do pracy zbyt ciężkiej i w nieodpowiednich warunkach, zadawanie im cierpienia Stosowanie nieodpowiednich metod szkoleniowych (tresury) lub środków farmakologicznych wobec zwierząt wykorzystywanych w widowiskach, cyrku, sporcie itp., niezapewnianie im właściwej opieki weterynaryjnej, odpowiednich warunków transportu i wypoczynku Organizowanie widowisk, noszących cechy okrucieństwa: walki kogutów, psów, byków i wykorzystywanie zwierząt w tych widowiskach Tresura zwierząt (zwłaszcza psów) w kierunku wyzwolenia agresji, zmuszanie ich do czynności powodujących ból, działalność menażerii objazdowych, upowszechnianie drastycznych scen z udziałem zwierząt Pozyskiwanie zwierząt wolno żyjących (dzikich) w celu preparowania ich zwłok i tworzenia ich kolekcji – bez zgody marszałka województwa właściwego dla miejsca preparowania i tworzenia kolekcji Nieudzielenie pomocy zwierzęciu potrąconemu przez pojazd mechaniczny lub niepowiadomienie odpowiednich służb o tym zdarzeniu Utrzymywanie psa lub prowadzenie hodowli psów rasy uznanej za agresywną bez zezwolenia z urzędu gminy Transportu zwierzęcia bez wymaganego kompletu dokumentów, licencji na przewożenie i bez zapewnienia odpowiednich warunków podczas transportu. Polecane karmy dla psa - super ceny! Karalne jest także pomocnictwo i podżeganie do wyżej wymienionych czynów. Jeżeli sprawca jest właścicielem zwierzęcia, w przypadku skazania sąd orzeka jego przepadek. Wyjątek stanowi utrzymywanie psa rasy agresywnej lub prowadzenie hodowli takiej rasy – wówczas przepadek zwierzęcia (zwierząt) orzekany jest fakultatywnie. Za znęcanie się nad zwierzętami ze szczególnym okrucieństwem przepadek orzekany jest obligatoryjnie. Przepadek zwierząt orzekany jest również, jeżeli ma miejsce niestosowanie się do orzeczonego sądownie zakazu posiadania zwierząt. Koszty wykonania orzeczenia (odebrania zwierząt, umieszczenia ich w schronisku lub domu tymczasowym (docelowym) ponosi skazany. Orzekając o przepadku zwierzęcia, sad wyznacza skazanemu termin na jego przekazanie innej osobie i poinformowanie o tym sądu. Osoba, która znęca się nad zwierzętami, wykonując zawód związany z ich udziałem (szkoleniowiec psów, rzeźnik itp.), może zostać pozbawiona prawa jego wykonywania od roku do lat 15. Sąd może również orzec nawiązkę w wysokości od 1000 do 100 tys. zł. na cel związany z ochroną zwierząt. Podwyższenie kar i ich egzekwowanie – czy to wystarczy? Prawo powinno być surowe wobec wszystkich, którzy znęcają się nad zwierzętami – to oczywiste. Czy jednak społeczne oburzenie i domaganie się surowych kar jako reakcja na każdy kolejny stwierdzony przypadek złego traktowania zwierząt jest jedynym możliwym sposobem na zmianę obecnego stanu? Nie jest. Potrzebne są równoległe inne działania. Przede wszystkim kary, przewidziane przez kodeks karny, powinny być egzekwowane w pełnej skali. Niestety, sądy zwykle orzekają symboliczne wyroki. Bardzo rzadko sprawca karany jest bezwzględnym pozbawieniem wolności, mimo że sądy dysponują znacznie szerszym zakresem kar. Przeciętny obywatel, mimo świadomości, że „na to jest paragraf”, traktuje np. zabicie psa jako czyn naganny, ale nie przestępczy („przecież to tylko pies”). Zatem zaostrzenie kar, aczkolwiek ważne, nie spełni swojego zadania w oczekiwanym stopniu. W kwestii praw zwierząt powinna być opracowana nowa ustawa, regulująca głównie zagadnienia szeroko pojętej edukacji w tej materii. Wciąż za mała jest świadomość społeczna, jeżeli chodzi o traktowanie zwierząt domowych, zwłaszcza psów. Jest to proces trudny i długotrwały. Można bowiem zaobserwować, jakie kontrowersje wzbudza artykuł cytowanej ustawy o długości łańcucha dla psa (minimum 3 metry) i czasu, jaki może on nieprzerwanie spędzać na uwięzi – maksymalnie 12 godzin. Na wsiach psy często mają łańcuchy zbyt ciężkie i zbyt krótkie, wrastające w ciało i powodujące odkształcenia kręgów szyjnych. Nikt nie dba o stale rosnące pazury. Ponadto do suk, trzymanych na uwięzi również w okresie rui, mają dostęp samce i zapładniają je, co powoduje okrutne zabijanie szczeniąt lub w najlepszym wypadku oddawanie ich do schroniska. Należałoby wprowadzić zapis o zakazie trzymania psów na łańcuchu i nakazie pobudowania kojca z ocieploną budą dla każdego psa. Ponadto powinno się uświadamiać, że przypadkowemu rozmnażaniu zapobiega sterylizacja psów i ich kastracja, a przypadkowy miot powinien humanitarnie uśpić lekarz weterynarii. Warto byłoby przeznaczyć na te cele dotacje z urzędów gmin. Podsumowując: z jednej strony znowelizowany kodeks karny, zaostrzenie kar i surowe wyroki, które należy koniecznie egzekwować. Z drugiej – edukacja już od szkoły podstawowej, ponadto nowa ustawa o ochronie zwierząt, opracowana z udziałem zoologów, kynologów i felinologów jako doradców. Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny? Dla 89,6% czytelników artykuł okazał się być pomocny

znęcanie się nad zwierzętami choroba